Βαγγέλης Φίλος

Σιωπή

2012-01-20T19:36:00.000+02:00

Και καθώς τον είδαν

να βυθίζεται

όλο και πιο πολύ

στη σιωπή του,

είπε το ποίημα:

θα σας μιλήσω εγώ.

Κι έλεγε, έλεγε, έλεγε.

Και δεν είχαν χρεία

καμιά,

άλλος να μαρτυρήσει.

Με τα παλιά,

τα τωρινά
και τα μελλούμενα

ιστορούσε.

Ποιήματα(ε)

2012-01-19T18:05:00.000+02:00

Πες μου μια λέξη
γλυκιά
κι αν δε μπορείς
συλλάβισε μου
ένα ψέμα

Όλη τη μέρα έπνιγε
όσα γεννούσε
στα όνειρά της.
Φτάνει Κυρά
μ' αυτό το φονικό,
ό Έρωτας
δεν πεθαίνει.

Έτσι θα βαδίσουμε, ολημερίς θρηνώντας;
-Όχι!

Καθώς υγρό φιλί με άγγιξε, έδωσε ο λόγος βάθοςστο νόημα και διέγραψα όλον τον περασμένο χρόνο. Και είδα παντού χέρι Θεού νασβήνει τις λύπες. Και μια δροσοσταλίδα ολόφωτη. Και δεν είχα ξανά γνωρίσει τέτοια λάμψη. Και χαρά στο μέσαστήθος άλλη, τέτοια, δεν είχα ματανιώσει.
Και η κληματαριάέσταξε βροχή χρυσή και τίναξα τα φτερά μου στο ξέφωτο. Κι ήμουν παιδί στηναλάνα. Κι ήταν απόγιομα. Κι είχε ακόμα ο ήλιος χρόνο. Και σήκωσα την πέτραψηλά, και παίρνοντας φόρα, την τίναξα μακριά. Κι αυτή σφύριξε παράξενα στονάνεμο κι ύστερα χάθηκε στο δρυμό. Κι ήμουν ο νικητής στο παιχνίδι. Και τακορίτσια ήρθαν κοντά κι άπλωσαν τα κεντήματα. Κι ύστερα, σαν να μην έφταναν οιβελονιές, χαμογελούσαν, κι είχε η κάθε μια στα μάτια της ζωγραφισμένη μιανυπόσχεση. Κι εγώ μεθούσα στην άργητα. Ώσπου να πάει και να ’ρθει το βλέμμα καιη απόκριση. Ώσπου ν’ ανέβει η συστολή ψηλά και να προδοθεί στο άναμμα. Πώς νακρυφτεί το αίμα που τινάζεται; ο πόθος;

Ήταν απόγιομα καιβράδυ δροσερό κι αυγούλα ρόδινη. Κι είδα παντού χέρι Θεού να σβήνει τουςθανάτους.

Κι ύστερα με πήγεαλλού το στριφογύρισμα του χρόνου. Κι ήταν εκεί θεά. Και θυμάμαι, ήμουν ακόμαάγουρος, όμως έμοιαζε όλα να τα ξέρω, και όσα συνέβησαν είχαν ξεχαστεί. Καιαυτή με κοίταζε. Μου είπε ότι ερχόταν από άλλη χώρα, όπου ηχεί η ανατολή ίδιαμε το βασίλεμα κι η νύχτα νανουρίζει όλες τις έγνοιες. Έβγαλα από την τσέπη μουμια φυσαρμόνικα. Παίξε της είπα. Κι έλυσε αυτή τα ξανθά και με τα γαλανά μεκοίταξε.
Ήταν πρωί κι έσταζεη φύση την ανάσα της και τραγούδησε εκείνη. Κι έλαμπε το πρόσωπο, τα μάτιαέλαμπαν, γιατί είχε περάσει από παντού η χαρά κι η πένα αντί για λέξειςζωγράφιζε άνθη. Και οι στίχοι όπως κυλούσαν γίνονταν παφλασμοί και θρόισμα. Καιοι ήχοι γίνονταν εικόνες, κορίτσια γίνονταν, και πουλιά και μνήμες χαρμόσυνες,και φιλιά...

Απόσπασμα από τοαφήγημα "Δοξαστικό"
Μικρό παραμύθι για τον καινούριο χρόνο.

Μα που γυρίζεις εσύ
λευκή στον ελαιώνα,
λευκή στα όνειρα,
ξυπόλυτη
στη λαχτάρα μου;

Αυτόματο

Λευκός ο ίσκιος,
αφύσικος
εν μέσω αποθεώσεων,
δε θέλει πολύ ο νους
για να σαλέψει,
αλλού η παρουσία,
αλλού το φως,
ανάποδος καιρός,
παντού γαλάζιο,
πού πήγε τοπορφυρό,
με τόσο αίμα πουχύθηκε;
πού πήγε;
ή μήπως ήτανπράσινη η πηγή
και ο ήλιοςαόρατος;
και ποια η συμβολήτου φεγγαριού
στο φόνο;
καμιά!
-όταν ο ίσκιοςέβγαινε
τις νύχτες ολόλευκος,
εκείνο γύριζε, στηνγη,
την αθέατη πλευράτου-
πού είσαι Μαρίνα
να βγεις να μεφιλήσεις
να γίνω σάρκινος;
όπως τότε πουτρέχαμε μαζί,
στο πουθενά,
δε είχε σημασία ηαπουσία,
τότε,
τώρα, πήρε τη λύπητου πηγαδιού
-εκεί, λένε,
ρίξανε τιςαναμνήσεις
και ούτε κανείςποτέ του νοιάστηκε
αν πνίγηκαν ή στηναπελπισία
κολυμπούν ακόμα,
πάντως ώρες- ώρεςσκουραίνει το νερό
ξεπλένονταςοξειδωμένες υπάρξεις.
Λευκή η οθόνη
ενώπιονκατακρημνίσεων
και εισβολών,
αυτό το τοπίοαποθανατίστηκε
στην διάρκεια τηςκίνησης
μιας ρευστήςαμηχανίας,
τα πλήκτρα, αχ ταπλήκτρα
έφεραν την είδηση,
ο ποιητής πορεύτηκεεκεί,
καθώς προέλεγε
ελπίζοντας ναδιαψευστεί
- ποιος να τα βάλει
μ' αυτή τηνπροαίσθηση;
μπορεί να πέρασε τοφθινόπωρο,
όμως το κίτρινοχύθηκε παντού
μπορεί να είναι ημόνη παρηγοριά,
για φαντάσου ναπλημμυρίσει
από παντού οκόκκινος πόνος,
βγες Μαρία στοπαραθύρι
ρίξε την πλεξούδασου
να σκαρφαλώσω
εγώ στον ουρανό,
έχω εκεί παλιούςλογαριασμούς,
απ' όταν ξεχνιόμουν
και με τραβούσαν
οι θεές να μουχαϊδέψουν
το σγουρόμαλλο,
ήμουν αθώος και μ'ήθελαν,
αργότερα με έδιωξαν
δεν ήταν αυτόςπαράδεισος,
ούτε καν κήπος,
μια αυλή ήταν καικάτι γραφεία
με φουγάρα,
είχε όμως καιπαγκάκια,
πίσω από την ιτιάκαι φιλιά είχε
και έρωτα μοιραίο,
κι απόλυτο
που έχτιζε στηνάμμο μελλούμενα.
Μαύρη η νύχτα μουμε βούλες λευκές,
δεν ήταν οι ίσκιοι,
είναι εκ γενετής ηύπαρξη σημαδεμένη
με ψευδαισθήσειςφωτός,
ρωτάς τι ξέρω;
Κι αν ξέρω αυτά τατιμαλφή των στίχων;
δεν είναι λέξειςαυτές
είναι ραπίσματα τουανέμου,
ήχοι από γρύλισμααρχαίας θύρας,
τι να ξέρω;
πώς θα ’ρθουν νέες
να θρηνήσουν τηφυγή μου;
όταν εγώ τριγύρναγαζητούσα ένα χάδι
χάδι να είναι καιας μην είναι αφή,
ας μην είναιαίσθηση καμιά,
μονάχα ένα σημάδι,
να λύσει αυτό τονκόμπο
και εκείνο τοπαράπονο
που αιώνες κατοικεί
πίσω από τις κόρεςτων ματιών
δίνοντας χρώμα στηλαχτάρα,
μη φύγεις εσύ, δενήρθες ακόμα,
προπορεύεται η αύρασου,
ή μήπως είναιπαραίσθηση
εαρινής ευωδίας πουέφτασε έως εδώ
ακολουθώνταςαντίστροφες διαδρομές;
-πόσο απέχει ηΆνοιξη από το Χειμώνα
όταν γυρίζεις πίσω;
μη φύγεις, όποια κιαν είσαι,
είναι γραμμένο νασμίξουμε
πριν απ’ το χιόνι,
δεν χιονίζει εύκολαστα μέρες μας
ο Θεός,
φοβάται την ασχήμιατου κόσμου,
-πώς να φορέσει ηγη το νυφικό της
μέσα στο κάρβουνο,στη λάσπη;

(Συνεχίζεται)

Λόγια απ' το μέλλον

-Γέρνει ο ήλιος
και ριγώ
στην ομορφιά του,
ή μήπως στην ψύχρα
των ανώφελων λόγων μου;
Χλωμή απ’ τα χρόνια,
ψελλίζω άχρηστες λύπες,
αυτό που σου ’λειψε
δεν το μπορώ…
Πώς να σου στείλω
ένα φιλί παλιό;
να στάξει ηανάμνηση
ένα δάκρυ;

-Ω ακριβή μου μηθρηνείς!

Παραμονή και βράδυ

Θα γράψω εγώ σ' άγνωστους
τοίχους
στίχους,
σε ξένα χρονολόγια θα στείλω
τις ευχές μου.
Ξέρεις;
Με πήρε το παράπονο..
Εσύ να κατοικείς εκεί,
νέα, στηΙπποκράτους,
-πως να γεράσει ηανάμνηση;
κι εγώ αιώνες να σεψάχνω...
ή μήπως άλλαξεςοδό;
Δεν είναι πιαΧριστούγεννα...
ο τελευταίοςσωτήρας
γεννήθηκε
πριν από τη σταύρωσήμου.
Γελούσες,
δε γνώριζες το Γολγοθά,
δεν έμαθες.
Δεν ήσουν εσύ
που έφυγες,
ήταν η άλλη,
που γέρασε.
Εσύ κατηφορίζεις
ακόμα φοιτήτρια
στα Εξάρχεια,
μοιράζοντας φιλιάκαι γέλια.
Ας είναι αυτό
το τελευταίοποίημα,
να κλείσω
τους λογαριασμούς,
να βγω στην αυλή...
Μπορεί και να ’ρθουν
τώρα
άλλα Χριστούγεννα,
μπορεί.

Έλα
ναανταμώσουμε
στο ζεστό χνώτο,
εσύ,
χειμώνας εγώ...
Έχει ακόμα
ο έρωτας
δουλειά
πριν τον κρεμάσουν
στο κατάρτι.

Η αγάπη

Και πέταξε
από τα κρινοδάχτυλα
σαν το φιλί
που το φύσηξε
η ανάμνηση,
άχρονη,
άχραντη,
ωραία.

Ιδού
το ποίημα
αναρριχόμενο
στο λευκόσαρκο
ως μεθυσμένη
ανάμνηση,
πώς μου ζητάς
να σε ξεχάσω;

Ήταν εκεί
με την αίσθηση
ελαφιού.
Όταν εκείνος
την πλησίασε,
αυτή βάδισε ήρεμα
στο πεπρωμένο
και χύθηκε στηναγάπη,
ενώ οι κυνηγοί
όπλιζαν, στοκαρτέρι.

Ξ-ημέρωμα

Έξι η ώρα πρωινή,
καθώς τελείωνε
το χθεσινό όνειρο
κι άλλαζαν βάρδια
τα ποιήματα,
σε βρήκα.
Μαδούσες το χθεσινό
έρωτα
κι έμοιαζε ημαργαρίτα
με κρίνο...

Παρ' ολίγον

Αποσταλείς ημιθανής
παρελήφθη
υγιής.
Περιέργως
αντί να απαλειφθεί
το πρώτο μισό,
προκειμένου
να παραδοθεί άπνευστος,
απαλείφτηκε τοδεύτερο.
Θα ομιλούσαμε γιαθαύμα
λαμπρό
αν δε γνωρίζαμε:
ο καλύτερος νεκρός
είναι ο ζωντανός
μισός.

Την τσάκωσα να κλαίει στα κρυφά. Και καθώς σπαράχτηκα έως ταβάθη μου, γυρίζει σφουγγίζοντας με την ανάποδη του χεριού της:
- Καλέ γελούσα, μου λέει.
Κοιτώ τη μια τ' αυλάκι στο δακρυσμένο μάγουλο, τηνάλλη το μαργαριταρένιο, ανασηκώνει τη μύτη της και με περιγελά.
-Καλά, της λέω και αναχωρώ συλλογισμένος.
Με ήθελε, δεν ήθελε... ποτέ μου δε θα μάθω.

Σκηνή στο δάσος

Ρέει
στην κόψη
του τσεκουριού
γλυκό σαν πόνος,
άγριο μέλι.
Το νιώθω,
εφτά παράδεισους
θα περάσω.

Διαθλάσεις

Πώς χύνεται το παράπονο
στο δάκρυ σου,
φως, ουρανός που λάμπει,
πώς γίνονται κατσαρές
οι όρθιες ευθείες,
στο γαλάζιο πουτρεμοπαίζει,
διαθλώντας τηνακαμψία,
αναλύοντας τηνομορφιά,
συνθέτοντας τηναίσθηση,
την παραίσθηση,
την ψευδαίσθηση,
τη μαγεία
των κρυφώννοημάτων,
πώς έσβησε τοξύλινο γεφύρι
στον ήλιο και τηνομίχλη
και ήρθε όλη ηθάλασσα
στα μέσα μου
και τα λευκάκαράβια
στο δωμάτιο μου,
πώς πέταξες μαζί μετα πουλιά
στην όμορφη απάτητων ματιών,
φωτογραφία στιγμής,
πώς γύρισες ξανά
στο όνειρό μου,
πώς τραγουδώ μενότες
δανεικές, χορεύεις,
φέγγεις,
πώς σ’ αγαπώ
σ’ αυτήν την ωραίαμου πλάνη!

"Να μου μιλάς

στις μικρές μου παύσεις..."

Annita Chatzikou

Βραδινό

"Ναμου μιλάς

στιςμικρές μου παύσεις",

στιςενδιάμεσες άπνοιες

καιστη λαχτάρα μου.

Στιςσιωπές της μουσικής

καιστο λευκό

να μου μιλάς,

προπάντωνστο γαλάζιο.

Δενχρειάζονται λέξεις.

Μόνοένα φιλί ψιθύρισμα

ή τουγρό σου βλέμμα,

μιαανάσα τρυφερή,

έναλαχάνιασμα

ή ένααχ!

Ναι, αυτό δεν είναι πλατανόφυλλο,
είναι η πορτοκαλί παλάμη μιας ανάμνησης
που περιφέρεται από άνεμο σε άνεμο.

Μέταλλο

Έλα,
πλύνε τις λέξεις.
Να φτάσεις στο καθαρό ήχο
των συλλαβών,
δίχως παραβολές καισυνειρμούς,
χωρίς εκπνοέςδιοξειδίων.
Να γράφειςφθινόπωρο
και να μη σεπλακώνει
η θλίψη,
να λες χαρά όπωςτην κελαηδάει
το πρωινό πουλί.
Άκου,
όλα τα θρήνησες,
κι αυτά που έχασες
και τ’ άλλα που σου’μειναν,
τα παρελθόντα καιτα μέλλοντα,
τα πονεμένα.
Γυρίζουν τώρα ταλόγια σου
κατάρα, αλλού,
γυρεύοντας τηναθανασία
στις οξειδώσεις
-έμαθες ναπλανεύεις
στην κρύα ορφάνια.
Αυτό που δεντραγούδησες
μ’ αρέσει,
το ελαφρύ κύμα τωνφθόγγων,
η διέγερση
των αυθύπαρκτωναισθήσεων,
έλα.
Λούσε το ποίημαστην πηγή,
να πάρει φως,
στη διαύγεια τωνπρώτων
νοημάτων
-πριν συσσωρεύσει ημνήμη
τα συντελεσμένα,αλλιώς,
άλλη η γλώσσα του.
Έλα,
ξέπλυνε την ψυχήσου,
διώξε τη σιωπή,
όλη τη βάρβαρη κιευλογημένη,
γράψε!

10.

Καιτι θα πει σ’ αγαπώ;

τηρώτησε

καιχάιδεψε αυτή τα πλήκτρα.

Κανείςδε με βλέπει,

ψιθύρισε

κιάφησε τη βροχή να τρέξει

απότα μάτια της.

Κιόσο το σύννεφο άδειαζε

τομαύρο φορτίο,

ενμέσω ρυθμικών λυγμών,

έστελνεεκείνη χαμόγελα,

πουείχανε παύλες στη γλώσσα τους,

τελείεςστα μάτια τους

κιόλο το ψεύδος στη μορφή τους.

Κανείςδε μ’ ακούει,

συλλάβισε

νιώθονταςτο ρίγος της

παντού

καιτον στεναγμό

νασκοτεινιάζει την οθόνη

-είναιτα σταγονίδια

απότο παλιό δηλητήριο

πουεκτοξεύτηκαν με ορμή,

σκέφτηκε.

…Καιτι θα πει σ’ αγαπώ;

Ήχησαντώρα οι γραμμένες λέξεις

μεεκείνον τον ήχο

πουξέρεις ότι δεν είναι

τίποταάλλο παρά η σιωπή

πουεπιμένει

πίσωαπ’ το αλφάβητο.

Θασου το γράψω σε ποίημα,

απάντησε

καιάναψαν οι κόκκινοι αριθμοί

τηνώρα που στέγνωνε

ηβροχή της.

Σιμόνα*

Δενείμαι, είπε

κιέδειξε

τηνΑλίκη των θαυμάτων.

Όχι, τοκορίτσι που ξύπναγε

στατραύματα,

έδειξε.

Τοπαιδί

πουαρνιόταν να γίνει πέτρα,

φανέρωσε,

τηνώρα που το κορμί της

λαχταρούσε τομαύρo

και το χάδιηδόνιζε το μαστίγιο.

Ανυπήρχα! ψιθύρισε,

μπορεί καινα...

σεονειρευόμουνα, μπορεί.

Αντολμούσες! σκέφτηκε,

μπορεί καινα...

σου χάριζατο αίνιγμα μου,

μπορεί,

εδώ, έφτασα

εδώ,

να το ’χουμεοι δυο μας

11.

Κάπου εδώ,
κάπου εκεί,
μια στιγμιαία απαντοχή
αληθινή,
ως μια ψευδαίσθηση
που για λίγο ντύθηκε
υπόσχεση.
Αρκεί...

μυστικό,

εσύ κι εγώ.

Μα που πήγαν;

2012-01-16T20:07:00.002+02:00

Βυθίστηκαν εκεί
Στη σιωπή
Και περιμένουν,
Τι περιμένουν;
Ένα παλιό φιλί
που ακόμα ταξιδεύει
στον άνεμο;
Ένα καινούριο χάδι;
μια στιγμή;
Αχ!
Ποια στιγμή;
Εδώ,
Μόνο η ραθυμία
Μιας αιώνιας πλήξης,
Εδώ ο θάνατος,
Ο αντ’ αυτού.
Γυρίζουν πίσω,
Εκεί,
Στην χορταριασμένη αυλή,
Συνομιλούν τις νύκτες
Με τις αγαπημένες σκιές,
Χαμογελούν στο φεγγάρι,
Κρυφά δακρύζουν
Και περιμένουν
Τι περιμένουν;
Ένα καινούριο ποίημα;

Η ύστερη

2012-01-12T17:09:00.001+02:00

Ήρεμα, βαθιά ανάσα,

πάμε από την αρχή.

Θυμόσουν την πρώτη σου

και νόμιζες πως ήταν η ώρα σου

να πάρεις πίσω, όσα δεν έζησες;

Πώς ξέχασες

την ίδια σου την κραυγή

βαθιά απ’ το όνειρο;

και θέλησες να δοκιμάσεις

την αντοχή του μύθου σου

σ’ αυτή τη δύση που κατοίκησες;

Ήρεμα τώρα, ήσυχα κι απλά,

με στίχους απέριττους

να γράψεις τον επίλογο,

χωρίς βυθούς

και φεγγαρένια μάτια,

χωρίς ξεσηκωμούς

και θάλασσες,

κουράστηκε η ελπίδα

σ’ αυτό τον καλπασμό,

κρατήσου,

λίγο σου έμεινε ακόμα,

μια στροφή, λίγο ακόμα,

ύστερα δε θα θυμάσαι πια,

ούτε την πρώτη, ούτε τη δεύτερη,

ούτε την ύστερη, μόνο το θρόισμα,

Καμιά δεν ήρθε.

Βαγγέλης Φίλος

Αδημοσίευτο

Συνευρέσεις

2011-10-29T17:59:00.002+03:00

Έκλεψα όσα είχα ανάγκη, της είπε κι έφτιαξε ένα όνειρο να της χαρίσει.

Είναι κάτι που ξεκινάει ως ατμόσφαιρα απέραντης τρυφερότητας, ως χάδι μυστηρίου, ως αίσθηση εγγύτατης αθωότητας. Κι εκεί που λες να φύγω τώρα που ήχησαν τα μονόχορδα τη σιωπή τους, που κινήθηκαν τα χείλη ζωγραφίζοντας μισή προσδοκία, που έγραψαν οι φθόγγοι το ποίημα, να τη η άλλη, η αλλόκοτη ηδονή, εισβάλει ως δαιμονισμένος άγγελος, ως... άγγελος εισβάλει. Φλογισμένος με την αγνότητα της αμαρτίας του. Φέρνει μαζί του ήχους μελωδικούς, σπαθιά και κραυγές, ζωή και θάνατο. Εκεί στο λευκό που αφρίζει, στη νύχτα που αγρυπνά, στη μουσική που ξεπλένει...

-Τι γυρεύεις εκεί;

- Δεν ξέρω.

Είναι η άλλη που σε αρπάζει και σε βαπτίζει στα νερά. Και σε γεννάει όμορφο και σοφό. Για να σταθείς στο πλάι κοινωνώντας. Ποια άλλη; Αυτή η ανομολόγητη, η άλλη, που δεν έχει χρόνο να λογαριάσει, γιατί όλα συνέβηκαν χτες. Και η βραχνή φωνή και τα νερά, Θεέ μου ήταν μια θάλασσα τα νερά. Λευκό το σπέρμα που λίμναζε στον ομφαλό. Και οι πρωτόπλαστοι, δεν είδαν, δεν πρόλαβαν. Γιατί οι μέρες δεν καρτερούσαν, οι νύχτες έφευγαν και μ’ έφεραν ως εδώ απόμακρο και μόνο, προσκυνητή. Να ιδώ, γυμνός να ιδώ ό, τι είχα προμηνύσει.

-Από πού έρχεσαι;

-Δεν ξέρω.

Είναι η λαχτάρα του πυρωμένου κορμιού που ανιχνεύεται ως παλλόμενο μυστικό. Πού να τολμήσεις; Εισπνέεις την καρτερική σιωπή, αυτήν την άσκηση την ξέρεις. Όσο η ελπίδα, έχανες, τώρα κερδίζεις. Εκεί να αστράφτει ο πόθος, να τον βλέπεις, μόνο εσύ να γεύεσαι την αστραπή… μόνον αυτή. Και να εισέρχεται η μια λέξη σου μέσα στην άλλη, να σβήνει τούτο το κενό με την αμφισημία. Εκεί να ακούς κι εσύ να απαγγέλεις ακατάληπτα, μην τύχει και προδώσεις τα κρυφά, μην προδοθείς κι όλα τα χάσεις.

-Για πού βαδίζεις;

-Δε γνωρίζω.

Είναι που φλογισμένη η θάλασσα σε τυλίγει. Εισβάλει το πάθος σ’ όλες τις κυματικές συνευρέσεις κι αυτή σε κοιτά. «Ω, πώς με κοιτά, θα διασπαστώ σε χιλιάδες φωτόνια για να υπάρξω». «Υπέροχο, υπέροχο», ηχεί το γέλιο στη χαρά, ερυθριούν οι προσδοκίες. Αισθάνεται, πάλλεται, ρέει εντός της.

-Πού πας; για πού πετάς;

-Ξέρω!

Είναι που κλέβεις σκιρτήματα, λαθραίος συνεπιβάτης του σπαραγμού, ήρθες απ’ άλλον χρόνο. Μόνο να δω: τα ίχνη του γυμνού χορού, τη σπείρα. Λάγνα κορμιά στη μυσταγωγία του φλοίσβου. Ήρθες απ’ άλλο όνειρο, ασύμβατο μόνο που ξέρεις εσύ τα μυστικά, μόνο τα ξέρεις. Κανείς. Κανείς στα χείλη τα μισοσβησμένα, στο λαχάνιασμα που ανεβαίνει, μόνο εσύ να βλέπεις κι εσύ να φεύγεις. Και το λευκό παντού και πουθενά.

-Πού πας;

Βαγγέλης Φίλος

Αδημοσίευτο

Το βελούδο

2011-10-29T17:48:00.001+03:00

-Όταν μεγαλώσεις, δε θα σε παίζω! του είπε.

Κι αυτός, που είχαν πετρώσει οι αιώνες το κορμί του, ένιωσε τα λόγια χάδι. Κι αναδεύτηκαν, εντός του, επιθυμίες απωθημένες στα έγκατα. Και μόλο που αισθάνθηκε την απειλή της νέας ψευδαίσθησης, χαμογέλασε. Κι έβαλε πάλι ν’ ακούσει τη φωνή. Κι ήταν η δεύτερη πιο βελουδένια από την πρώτη, καθώς μύθος, λευκός, ύφαινε τον ιστό του. Κι έμοιαζε εκείνη από μακριά να στέλνει τη δροσιά της, κι ύστερα από σιμά του. Ήθελε πολύ να αγγίξει την ύπαρξή της, όμως, φοβόταν μην και λυθούν τα μάγια της χαράς και γίνει αυτή αγέρας.

Πάνω στην αιώρηση του δισταγμού τον πρόλαβε.

-Μείνε παιδί!

Τότε θυμήθηκε το αρχαίο ξωτικό και την ευχή του. Κι ήρθαν στη σκέψη του παλιά κρυμμένα μυστικά: Όταν έβγαινε ολόγιομο το φεγγάρι, και μία φορά στις τόσες, έπαιρνε μήνυμα από πριν. Φορούσε τότε, το παιδικό του πρόσωπο κι έτρεχε στο δάσος. Εκεί στα ξέφωτα συναντούσε τους παλιούς του φίλους. Κι όσο εκείνο στον ουρανό χαμογελούσε, αυτοί έπαιζαν. Ακατάπαυστα, με μια λαχτάρα μη δε χορτάσουν, γιατί ήξεραν ότι ο χρόνος είναι εχθρός της αθωότητας, ο χρόνος.

-Θεέ μου! Ψιθύρισε.

Κι ένιωσε την απανταχού παρουσία της αγάπης. Κι αναρωτήθηκε, αυτός που ζούσε μόνος στην ανάμνηση του, αν είναι τούτο θαύμα. Μήπως του επέστρεφε η ζωή όσα του είχε κλέψει; Και πάνω σ’ αυτή τη σκέψη έσβησε μια ραγισματιά απ’ τον καθρέφτη. Κι είδε σημάδια γνώριμα στο είδωλό του. Και τότε κατάλαβε, πως ήρθε εκείνος ο καιρός που είχε ξεγράψει.

Και κλείστηκε για λίγο εντός του, να χαρεί. Κι ήταν εκεί δέντρα πολλά και πουλιά. Και νερά. Κι ήταν εκεί και το παλιό άδειο κορμί, μα δεν πονούσε. Και είχε ένα χέρι στα μαλλιά από λέξεις:

-Σ’ αγαπώ!

Κι ήταν αδιάφορο αν ήταν όνειρο ή αλήθεια.

Βαγγέλης Φίλος

Αδημοσίευτο

Τα δυο φεγγάρια

2011-10-29T17:43:00.003+03:00

Ω! φως μου ακριβό

Και βγήκε αυτή, ψηλά στο παραθύρι του κόσμου κι ακούμπησε. Και χύθηκε απ’ τα χείλη άηχη η θλίψη. Κι ως να τραγούδησε αιώνες, εκεί, για μια στιγμή ξεχάστηκε. Κι ήταν παντού και πουθενά. Κι έμοιαζε να βυθίζεται το βλέμμα εντός της, και μετά να επιστρέφει μακριά. Και φάνταζαν όλα να τα στοχάζεται χωρίς να βλέπει, να τα πονά δίχως να νιώθει, όλα να τ’ ανασαίνει.

-Μάιρα! Τη φώναξε κι αυτή επέστρεψε.

-Είπα να γίνω πουλί! γέλασε κι έδειξε, πέρα, την κεφαλή, στην λευκή έρημο.

Κι ύστερα, έστησε πάλι το χορό.

-Τα πιο όμορφα ποιήματα ζούνε στο βυθό, συνέχισε.

Κι αυτός την κοίταξε βαθιά στα μάτια, για να γευτεί την πρώτη ανάγνωση, να τη γευτεί.

-Δεν είμαι ξένος!

-Δεν είμαι ξένη!

Έμοιαζε να το νιώθουν δίχως να το εξηγούν. Έμοιαζε να το ξέρουν. Ωσάν να ήταν φυλαγμένη, καιρό, η αλήθεια, ώσπου να μελώσει ο καρπός, να λιώσει στις γλώσσες τους.

-Κοίτα μη μου χαθείς, εκεί στους βυθούς που κολυμπάς και γίνεις θεά!

Μίλησε, εκείνος. Κι έπεσε, αυτή, σε συλλογή γαλήνια. Και με τη σιγουριά του ανθρώπου που υπέταξε το φόβο είπε:

-Το νιώθω καμιά φορά. Είναι όλα τόσο ακέραια εκεί. Μια μήτρα που μας δέχεται ξανά και ξανά. Κι εμείς, σχεδόν αβαρείς. Άνωση, ένωση! Είναι η ευτυχία τέτοια πλημμύρα που ξυπνάει την ενόρμηση του θανάτου.

Αυτά ως είπε, γύρισε αλλού το σκοπό:

-Ω Φως μου ακριβό!

Ένιωσε, αυτός, γλυκιά λιγοθυμιά και αρπάζοντας τις λέξεις καθώς ανέβλυζαν έστειλε μήνυμα ακριβό:

-Κάνε το θάνατο τραγούδι και περίμενε. Σε λατρεύω!

Και εκείνη έλαμψε. Και ψηλά από τη φωτογραφία του χαμογέλασε. Έμοιαζε χρυσαφένια.

- Μη σκορπιστείς στα ανώφελα, φοβάμαι, φως μου!

Έτσι του μίλησε.

Φάνηκε τότε, πως είχε συντελεστεί το θαύμα. Και γύριζε πίσω η ζωή να φέρει όσα χρωστούσε. Και πλημμύρισε την ψυχή τους ένα κύμα άγνωστο. Και δεν είχε όνομα το αίνιγμα, ηχούσε όμως όμορφα.

Και είπε, αυτός:

-Θα κλείσω στη σιωπή μου αυτό το μυστικό, ώσπου να βρω τα λόγια.

Και του ’στειλε αυτή το χάδι:

-Άγγελε!

Κι όσο, ουράνιος, βυθιζόταν στο απύθμενο εκείνη συνέχισε:

-Κρίνα ολόλευκα στις θίνες!

Γύρισε, τότε, κι είδε τη θάλασσα παντού. Να αναδεύει ουρανό και όνειρα. Κι ήταν εκεί γαλάζιο και πράσινο το σύμπαν. Και μίκρυνε, μίκρυνε, ώσπου έγινε μια σταγόνα που κρύφτηκε στο βλέμμα.

-Τώρα! του φώναξε.

Κι αυτός τη φίλησε γλυκά κι ύστερα κολύμπησε στο βυθό της. Και φάνηκε το σμίξιμο να σφραγίζει το τέλος κι η μήτρα που ρούφηξε το παρελθόν να αναγεννάει το μέλλον.

Και πέρασε χρόνος πολύς, αιώνιος στις στιγμές του.

Κι ήταν ωραίο να το ακούς, ήταν ωραίο να το λες, ήταν ωραίο να το σωπαίνεις. Κι ήταν μια ποίηση εκεί, που δεν την όριζε κανείς. Μοιραία και ευτυχής, ωσάν αγάπη.

*Μια, ανύποπτη, ποιητική συνομιλία με την εξαίρετη φίλη Μαρία Μαργαρίτη, μου έδωσε την έμπνευση για αυτό το κείμενο. Διασκευάστηκαν λόγια της εκλεκτής ποιήτριας και ορισμένα , τα οποία σημαίνονται με πλάγια γραφή, χρησιμοποιήθηκαν αυτούσια.

Βαγγέλης Φίλος

Αδημοσίευτο

Ερμίνα

2011-10-29T17:39:00.000+03:00

-Είμαι η Ερμίνα! μου λέει.

-Πού ξέρω εγώ; της απαντώ.

-Συναντηθήκαμε την περασμένη νύχτα.

-Εγώ έλειπα την περασμένη νύχτα.

-Κι εγώ έλειπα.

-Ε! τότε, θα είσαι το κορίτσι που κρύφτηκε στην τριανταφυλλιά του κήπου. Σε θυμάμαι. Διαμαρτυρόσουν λέγοντας ότι δεν είχε κανένα δικαίωμα, στον ουρανό, εκείνη η φωτεινή σφαίρα.

-Δεν διαμαρτυρόμουν, έκλαιγα.

-Έχεις δίκιο, είχα εκλάβει εκείνα τα αναφιλητά ως διαμαρτυρία. Αλήθεια γιατί έκλαιγες;

-Μα γιατί δε μου χάιδεψες τα μαλλιά.

-Μα δε σε ήξερα!

-Δεν ήταν ανάγκη να με ξέρεις, το πρόβλημα σου ήταν ότι δε με έβλεπες.

-Μα, ήταν σκοτεινά στον κήπο.

-Δεν ήταν σκοτεινά στον κήπο.

-Ναι! είχε φεγγάρι ο κήπος. Όμως, ήταν κόκκινα τα χέρια σου. Θυμάμαι, σε πλήγωσε η τριανταφυλλιά.

-Όχι! Αυτό το κόκκινο το φέρνω μαζί μου από παλιά, ήταν το δώρο σου.

-Είχαμε γνωριστεί ξανά;

-Ο ταχυδρόμος, όταν ήρθε φέρνοντας εκείνο το μαχαίρι με τη φιλντισένια λαβή, με βεβαίωσε πως ήταν δώρο σου.

-Μα ποια είσαι;

- Καμία! Η άλλη έλειπε.

-Τώρα θυμάμαι, είχα χαρίσει, παλιά, ένα μαχαίρι. Πού ήταν εκείνη;

-Στον ουρανό.

-Είχε πεθάνει;

-Όχι! Τραγουδούσε ένα βράδυ και καρτερούσε. Κι εκεί, καθώς τ’ αστέρια τρεμόπαιζαν, έφυγε. Περπάτησε στον ουρανό κι χάθηκε.

-Εσύ; για να σε ιδώ της μοιάζεις! Όμως, αυτή την έλεγαν Μαρίνα. Της άρεσε να της χαϊδεύω τα μαλλιά.

-Τι άλλο θυμάσαι;

-Έκλαιγε!

-Γιατί έκλαιγε;

-Έλεγε πως θα με χάσει.

-Κι εσύ τι έλεγες;

-Δεν ήξερα τι να πω.

-Τώρα ξέρεις;

-Όχι!

-Κι έζησες τόσα χρόνια χωρίς απάντηση;

-Επέζησα! Τι απέγινε το μαχαίρι;

-Χάραξα μ’ αυτό τις φλέβες ενός δένδρου.

-Πού;

-Να! εκεί στον κήπο!

-Οδήγησε με!

»Α! την νιώθω τη γραφή στα δάκτυλά μου, όμως δε βλέπω. Τι είναι αυτό το ρευστό που κυλάει πάνω μου;

-Είναι το δάκρυ!

-Πού βρέθηκε, εδώ, αυτό; Ποια είσαι;

-Η Μαρίνα!

-Δε σε γνωρίζω.

-Συναντηθήκαμε την περασμένη νύχτα.

-Η περασμένη νύχτα είναι η μισή ζωή μου, πότε ακριβώς συναντηθήκαμε και πού;

-Συναντηθήκαμε στον κήπο, τότε που κρύφτηκα στην τριανταφυλλιά.

-Ποια είσαι;

-Η Ερμίνα!

-Α! τώρα σε θυμάμαι. Συναντηθήκαμε στον κήπο, την περασμένη νύχτα. Ήθελα πολύ να χαϊδέψω τα μαλλιά σου, όμως, εσύ έκλαιγες.

Βαγγέλης Φίλος

Αδημοσίευτο

Η γυναίκα της βροχής

2011-10-29T17:26:00.006+03:00

Αν μπορούσε, ένα δελφίνι να την πάει βαθιά στον ωκεανό κι ύστερα, σε ξένους τόπους. Σ’ όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου να χαθεί! Αν μπορούσε να παραμερίσει το βουνό και να κοιτάξει μακριά στον ορίζοντα…

Όλους τους αγαπούσε κι όλοι την πλήγωναν. Ήθελε, συχνά, να φωνάξει. Όμως, στέναζε. Κι ο σκοτωμένος αέρας την πλημμύριζε.

Βρήκε κάτι κιτρινισμένα χαρτιά και αποφάσισε να ταξιδέψει στο παρελθόν: Πάντα έδινε. Υπάκουη στη μάνα και τον πατέρα. Πιστή στην αναπαραγωγή των αξιών μιας ξεπερασμένης γενιάς. Πιστή στον εραστή, πιστή στο σύζυγο. Πιστή στα κάθε λογής κυρίαρχα μοντέλα. Σκέφτηκε το σώμα της που δύσκολα μπόρεσε να τ’ αγαπήσει. Λαίμαργα μάτια, κάθε φορά, την κομμάτιαζαν. Και ήθελε, τόσο πολύ, γυμνό το κορμί, και την ψυχή της γυμνή, να τα δώσει. Όμως, ο φόβος την κλείδωνε. Τα χρόνια περνούσαν, με τεράστια κενά ζωής.

Άφησε τα χαρτιά κι αποφάσισε να ταξιδέψει στο μέλλον. Χαμογέλασε για να διώξει το φόβο. Θύμωσε για να γίνει πιο δυνατή. Μελαγχόλησε στη σκέψη των χαμένων επαναστάσεων, που τις ακολούθησε και την ξεστράτισαν, αφού πρώτα την ξόδεψαν. Σκέφτηκε και τα καινούργια προσκλητήρια. Των δελτίων και των ανακοινωθέντων.

Μελαγχόλησε, ξανά, και βγήκε σους δρόμους. Η βροχή, καυτή, της χάιδεψε τα μαλλιά.

Αν μπορούσε, ένα δελφίνι να την πάει βαθιά στον ωκεανό κι ύστερα, σε ξένους τόπους. Σ’ όλες τις πρωτεύουσες του κόσμου να χαθεί!

Βαγγέλης Φίλος
Δημοσιεύτηκε στις "γυναικείες σελίδες", τεύχος 1, Απρίλιος 1994

Ποιήματα (γ)

2011-10-28T22:13:00.002+03:00

Μικρά

Να γίνω η νύχτα σου
να φέγγεις εσύ

***

Ν' αναστηθεί η ψυχή
να βρει τη φλόγα το κορμί
έρχεται κρύο

***

Αν σε κοιτάξω βαθιά

στα σμαραγδένια σου,
θα ιδώ τον νεραϊδόκοσμο;
κι αν πλησιάσω τη φλόγα σου,

θα καώ;
Κι αν καώ θα μ' αγαπήσεις;

***

Αυτό που έζησες
δικό σου
Αν το 'χασες
ακόμα πιο δικό σου

***

Ας ήταν να χυθεί
μια θάλασσα
εντός μου
και να κρυφτώ
σ’ άλλο βυθό
ω! στων ματιών σου
θα χαθώ

Εωθινό

Και λίγο πριν ξημερώσει
τη ώρα της μυσταγωγίας
των νυκτερινών ονείρων
έβγαινε αυτή στον κήπο
Εκεί στη ρίζα
άφηνε το ποίημα
Χαμογελούσε
στο πρωινό αστέρι
και επέστρεφε
Έτσι λέξη τη λέξη
ανάσα την ανάσα
άνθιζε η τριανταφυλλιά
το εκατόφυλλο σκίρτημα

Το ενδεχόμενο

Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο του λάθους

συγκρατήσου.

Δεν είσαι εσύ έρμαιο των παθών σου,

διαθέτεις εμπειρία εσύ.

Δε λέω σχεδόν σκόνταψε επάνω σου,

πάτησε επάνω σου, αυτό θέλεις να πω;

Ενδέχεται όμως, να μην σε είδε, ξέρεις τι γίνεται.

Οι άνθρωποι δεν βλέπουν εύκολα στις μέρες μας,

γιατί οι καιροί μας είναι τυφλοί, οι καιροί μας.

Κι αυτή ήρθε να τραγουδήσει,

ένα σεργιάνι βγήκε να διώξει, ποιος ξέρει τι;

Πάντα υπάρχει κάτι που σε τρώει

και βγαίνεις τις νύχτες να ξεχάσεις,

προχωράς, κλωτσάς αδιάφορα…

…μη μου πεις;

Ψυχραιμία, προπάντων υπομονή.

Κερδίζουν αυτοί που ξέρουν να σιωπούν.

Όχι, δεν μιλώ για μέλλουσες προοπτικές,

μιλώ για τωρινές ισορροπίες.

Ναι, αυτή είναι η έκφραση που συμπυκνώνει

όλα τα μοντέρνα νοήματα.

Η αφή δεν προκαλεί ρίγος η αφή.

Όλες οι απολήξεις δεν αντιδρούν στα ερεθίσματα,

οι απολήξεις.

Μόνο ένας στρόβιλος σηκώνεται, που και πού

και πριν προλάβεις να σκεφτείς σε στέλνει

σ’ άλλο κόσμο.

Θα γράψεις λες ένα ποίημα, γράψε το.

Μα πάλι συγκρατήσου.

Όσο κι αν δυνατά ηχήσει, αφόρητα,

ενδέχεται να μην το δει κανείς ή να το προσπεράσει

Γιατί τα ποιήματα είναι ακατάληπτα τα ποιήματα,

στους καιρούς μας.

Στέκεται, η άλλη, με το κλικ στο μυαλό

και εκκενώνει αισθήματα απροσδιόριστα

συνήθως τη βιασύνη της.

Το ξέρεις είναι ωκεανός εδώ και θα μουσκέψεις.

Θα μουσκευτείς και ποιος να σε στεγνώσει;

Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο του ματαίου,

συγκρατήσου.

Σ’ αγαπώ

Και χωρίς αγωνία καμιά,
χωρίς προσμονή,
θα πω τις λέξεις.
Σκέψου εσύ,
ήμουν ο ζέφυρος άνεμος
που σε χάιδεψε;
ο ήλιος o αθώος που σε φλόγισε;
ο άγνωστος θεός που σε επιθύμησε;
με όλους τους πόθους του γυμνούς,
αμόλυντους σαν την αλήθεια;
...Χωρίς απαντοχή καμιά,
μόνο με την ιερότητα των στιγμών
που ύμνησαν οι ποιητές των αιώνων,
θα υποκλιθώ:
Ευάνθιος!

Στο πρώτο όνειρο

Και ως ξύπνησα, είδα ένα τρυπάνι να ανοίγει σήραγγα στο παρελθόν. Και καθώς σύρθηκα εκεί που έλειπαν οι ημερομηνίες, κανείς δε με περίμενε, κανείς. Και τότε, γύρισα πίσω κι ακολούθησα το άλλο τρυπάνι που άνοιγε τη σήραγγα του μέλλοντος. Και σύρθηκα πάλι ως εκεί, που υπολόγιζα ότι είχε εξακοντιστεί ο απωλεσθείς χρόνος. Και βρήκα ξανά τη μοναξιά. Κι ήταν, στην αφετηρία των δύο σηράγγων, συνωστισμένο ένα παρόν σακάτικο, χωρίς ελπίδα.
Έτρεξα τότε και κρύφτηκα ξανά στο πρώτο όνειρο.

Φθινοπωρινή

Και είπε:
- Θέλω να μου στεγνώσεις τη βροχή. Έρχεται από τα μαύρα σύννεφα-άλλα του ουρανού κι άλλα δικά μου-δυνατή, αμείλικτη, ραπίζει το πρόσωπό μου, σκοτεινιάζει τα μάτια μου, ξεπλένει το χαμόγελο, με βυθίζει στα λασπόνερα...
Λίγο στοχάστηκε και είπε πάλι:
-Μα, θα στερέψουν τα ρυάκια που ηχούνε τη θλίψη μου, θα σωπάσει η σταγόνα στη στέγη μου, θα σβηστούν οι γραμμές απ' το τζάμι μου...
Συλλογισμένη σώπασε. Και δεήθηκε:
- Κάνε Θεέ μου την βροχή μου ποίημα...

Ανασυνθέσεις

Το ξέρω είσαι το χάδι
που ο άλλος οφθαλμός ορά
ως λικνιζόμενο φθινόπωρο
Πάντα μετρούσα απόντες
στα προσκλητήρια
Πότε αυτός που ξέμεινε
κυνηγώντας το φύλλο στον άνεμο
και βρέθηκε εκεί που εντοιχίστηκε
στους σταλαγμίτες
πότε ο άλλος που ξεχάστηκε
στο παγκάκι της οδού Τοσίτσα
Όχι δεν ήταν ο πόλεμος
ήταν αυτή που έφευγε
Όλο το κίτρινο δεν είναι φετινό
Δεν είναι η βροχή
που ο άλλος οφθαλμός ορά
είναι η εκροή των συσσωρευμένων
δακρύων.
Δεν είσαι εσύ
είναι η μνήμη που σε διασκευάζει
ανασυνθέτοντας
όλες τις απογευματινές θλίψεις
Το ξέρω είσαι το ποίημα.

Συμπλεύσεις

Ποιος θα αναλάβει
να οδηγήσει;
ποιος;

Μόνο η γραμμή
από τα άλμπουρα
στον μακρινό ορίζοντα
ανάμνηση διαρκείας
κι η θάλασσα αταξίδευτη
Όνειρο ακυβέρνητο
Κανείς
Μήτε οι λέξεις μου
άχρηστα που ηχούν
εντός κι εκτός
η άπνοια
ευδία ανυπαρξίας
Και η θυσία ανώφελη
Κανείς

Φωνή βοώντος

Έρχομαι από το παρελθόν σας,
τους είπε
και δεν του έδωσαν σημασία.
Πορεύομαι στο μέλλον,
συνέχισε
και του ’ριξαν μια ματιά.
Προσπερνώ το παρόν,
επέμενε
και κουνήθηκαν λίγο.
Αυτή τη χολέρα σας,
πρόσθεσε...
Είχε ξεμακρύνει
όταν είπε τα τελευταία λόγια.
Έτσι, ακούστηκε κάτι ακατάληπτο,
έμοιαζε με "αέρα".
Και νιώθοντας το κρύο
της αυθυποβολής
σήκωσαν ψηλά τους γιακάδες
να προστατευτούν.
Κι έτσι, εκεί,
τους βρήκε ο θάνατος αδαείς.

Ηλεκτρονικό

Μπήκε το χάδι
της φωνής σου
στο μυαλό μου
Κι εκεί που σάλεψε
ο λογισμός
λαχτάρα
βρήκα ένα ποίημα
εφιάλτη
στα τρίσβαθα
του άλλου χρόνου
κι έλυσα τα δεσμά του
Τώρα το κυνηγώ
για να ξεχνιέμαι

Στις οθόνες

Δεν

Ω! συ μούσα
του θρήνου
απόκαμα
κανείς δε σε γνωρίζει
Δεν είσαι πια
Μπορεί ποτέ
και να μην ήσουν
και να γυρεύω
εγώ
ξανά την απουσία
οπού ο έρωτας
Ω! συ κυρά
του σπαραγμού
δε σε θυμάμαι
Είναι που έρχεσαι
κάθε που φεύγω
Κανείς
δε με γνωρίζει
Δεν είμαι πια
μπορεί ποτέ
και να μην ήμουν

Ο δρόμος

Είχανε βρει το δρόμο, γυρεύανε τώρα

τα πόδια,

και το τυφλό σκυλί οδηγητή.

Ότι κομμένα τα πίσω περάσματα

και οι μονόφθαλμοι αλληθωρίζανε.

Και δεν είχαν οι παρελθόντες ανιχνευτές

-χάθηκαν στην ανεμοθύελλα

που σάρωσε τα ύστατα του απελθόντος.

Και μύριζε παντού βροχή, αυγουστιάτικη,

από τη μεγάλη ξηρασία και την θέρμη.

Κάποιος φώναξε, ας βρεθεί επιτέλους ο τυφλός

κι ας είναι λύκος.

Όλοι συμφώνησαν κι άρχισαν να εκλιπαρούν

το φεγγάρι.

Έτσι είχαν διδαχθεί αιώνες τώρα,

αν δεν αλυχτήσεις το φωτεινό αστέρι

δεν θα σταματήσει ο λυγμός της ιστορίας.

Μ' αυτόν τον τρόπο, ασύνειδα σχεδόν,

σχηματιζόταν η πομπή του μέλλοντος.

Είχαν εντοπίσει τον ήλιο, γυρεύανε τώρα το κερί

γιατί δεν ξέρανε αν θα αντέξουν στη αντηλιά

κι ετοιμάζονταν να ακολουθήσουν το υπόγειο τούνελ,

αλλά είχε εκεί ρεύματα παλιών αναμνήσεων

και υγρασία από τον καιρό που κρύφτηκαν

τα ποτάμια στα σπήλαια. Ποια σπήλαια και ποια ποτάμια;

Ήταν αυτά αντικατοπτρισμοί, αισθητικές παρακρούσεις

μιας ανυδρίας ανυπόφορης, όπου ιδέα καμιά,

μόνο τα αραχνιασμένα βιβλία αυτά που σώθηκαν

στη επιδρομή, όταν είχε φανεί η ματαιότητα

κι η αρχαία σκουριά πρασίνισε όλα τα χάλκεα.

Πώς να αναγάγεις την καθολική οξείδωση;

Δεν ομιλούν εδώ την γλώσσα των ορθών νοημάτων,

μόνο την κίτρινη λάμψη των ματιών γνωρίζουν,

όσοι κουράστηκαν, ζήτησαν φιρμάνι του βασιλιά

και βρέθηκε εκεί μια ξεπεσμένη,

του υπηρετικού προσωπικού και διέταξε,

να ανορθωθούν όλα τα έξω ερείπια,

-τα μέσα βολεύει να γίνουν σκόνη-

να λατρευτούν ξανά οι μωροί

και οι θεοί να υποταχτούν, οι θεοί

και η όρθια ευθεία ποτέ να μη διαθλαστεί

στην διάφανη λίμνη,

και όλο το ρίγος του νερού να καταργηθεί.

Να υψωθεί ξανά το σφυρί

κι όλων των ποιητών τα στερνά βιβλία

να καούν, να μείνουν τα πρώτα,

όσα την λαχτάρα την έκαναν παντιέρα.

Είχανε βρει το τραγούδι, γυρεύανε τώρα

τη φωνή και τον λευκό τον μέλανα,

-έτσι ονόμαζαν τον μαύρο κόρακα

που τον είχε ασπρίσει ο χρόνος.

Έλεγαν πως πρέπει να ακουστεί ο κρωγμός

του αρπακτικού

να καταλάβει σύγκρυο το κορμί,

στο χαλασμό να ταραχτεί

ο νους,

γιατί μόνο με σαλεμένο το λογισμό μπορούσαν

να πορευτούν στο φρύδι,

πάνω από το βάραθρο της κατάνυξης

και του φόβου.

(Συνεχίζεται)

Συλλαβισμοί

Σε σένα

και στο γαλάζιο σου

όμμα γλυκό

που αναδεύει λέξεις

να, να,

να η χαρά,

αν, να

αχ να μπορούσα

Προφίλ

Να πάρω αυτό

το πρόσωπο

και να το κάνω ποίημα;

Απ' το μισάνοιχτο

των χειλιών

το αίνιγμα

κι από ψηλά το βλέμμα

που κάρφωσε

όλα τα επίγεια

Γαλήνια η θλίψη

υπόσχεση

ψιθυριστή

Άλαλος

Όταν ήχησε
Η λέξη
Ήμουν αλλού
Αυτή
Που περίμενα
Να συνθλίψει
Και να συνθλιβεί
Η γυμνή
Η αμόλυντη
Η κραυγή
Η συντριβή
Η λέξη
Όταν ήχησε
Ήμουν αλλού
Ερήμην μου
Συντελέστηκε
Το ασυντέλεστο

Αποδημητικά*

Είπες:

«Να γράψουμε εκατό ποιήματα,

να τ’ αφήσουμε στα σκαλιά,

δίπλα από τις γλάστρες,

να κάνουν φωλιά τα αποδημητικά όνειρα».

Δώσε μου εκατό φιλιά

κι ένα χαμόγελο να φέγγει.

Τα όνειρα φωλιάζουν στην αγάπη,

μάτια μου!

λούζονται στο φως!

Κι όλες οι φωλιές χτίζονται με λέξεις,

με έρωτα χτίζονται οι φωλιές,

όπως το ποίημα!

*Τα εντός εισαγωγικών ανήκουν στην ποιήτρια Μαρία Μαργαρίτη

Μαρία

Αχ! των ματιών σου τα μαλάματα,

αχ οι λέξεις που σκόρπισαν τα χάδια,

τα σκιρτήματα, τα αχ.

Κι αυτό το γέλιο που θυμίζει στεναγμό.

Ποιος πίκρανε απόψε το παιδί της αρχαίας λύπης;

ποιος είπε πως η απειρία μπέρδεψε την απεραντοσύνη;

Είναι η αγάπη θάλασσα κι ο έρωτας λυμένο αίνιγμα.

Κοιμήσου, οι Βάρβαροι δεν κατοικούν εδώ,

θα σου κρατώ εγώ το χέρι.

Αυτοφυής

Εκεί

που έσπερνα χαρά

και φύτρωναν ήλιοι

κι αστέρια

τώρα,

μια αγριάδα

επίμονη

πλέκει τις ρίζες της

Κρυφογελάει

στην παραίτηση μου

κραυγάζει

ορμές Ανοίξεων

κι εγώ δεν έχω πόνο

μόνο μια προσμονή

λαχτάρα

Ν’ αντέξει η παπαρούνα μου

σε τούτον τον πνιγμό

ν’ αντέξει

Ανάμνηση

Κι εκεί

που το κρυφό σου

βλέμμα

σκόρπιζε στον άνεμο

λαχτάρα

κι ήταν το γέλιο

που ’ταζε στον ουρανό

φιλιά,

τι έφταιξε

και χίμηξε

ίσκιος κακός

στο όνειρό μου;

Ω! Μοίρα!

στάξε λίγο φως

το λάθος σου να σβήσεις.

Δέος

Είπε το περιστέρι

στο γηραιό φοίνικα:

εκεί ψηλά που φτάνεις

πώς θα κουρνιάσω;

Άστικτο

Βρέχει

Λευκά πουλιά

Ψηλά

Χιονίζει

Διάφανα αστέρια

Σ’ άλλο ουρανό

Εωθινό

Γλαυκό φεγγάρι

Εικόνες

Κόκκινο σκιάχτρο,

μαύρο πουλί,

ποιο απ’ τα δυο

θα φοβηθεί;

Φως πλάγιο

Ένα φθινόπωρο

στο τζάμι μου,

πώς να γλυτώσω;

Το αγνοώ,

εισβάλλει

στο δωμάτιό μου.

Το κλείνω μέσα μου,

βαθιά,

απ’ ασφυξία να πεθάνει

κι αυτό θεριεύει

κλέβοντας

το οξυγόνο

των ιστών μου.

Απώλεια

Μου είπες: έφυγε!

Και φόρεσες το σκοτεινό

σύννεφο.

Όμως, εγώ ήξερα:

Δεν ήταν αυτό το πένθος σου.

Γιατί ο πόνος είναι κόκκινος

ο πόνος!

Κι ο θάνατος,

δεν έχει χρώμα ο θάνατος.

Μου είπες:

Θα πάω τώρα στους αγρούς,

δεν ξέρω αν θα ’χει Άνοιξη,

εκεί.

Πού είναι; ρώτησα

και μου ’δειξες

παντού!

Όμως, εγώ ήξερα

κι ας ήταν άνυδρο το βλέμμα.

Πύλη

Στόλισαν τα άνθη

οι επιτάφιοι!

πώς να περάσω;

Χαμηλόφωνο

θέλω να πεθάνω,

είπες.

Κι ήταν η στιγμή

πιο υγρή

απ’ όλες τις σκέψεις μου.

Κι ήταν η ώρα πιο νύχτα

απ’ όλες τις νύχτες μου.

Τι άλλο να περιμένουμε;

πρόσθεσες

και σχημάτισες

με τα τρία δάχτυλα

ένα χάδι

σαν προσευχή.

Και τρεμόπαιξε η βλεφαρίδα

στον καθρέφτη.

Κι έσταξε αγάπη

απ’ το γαλάζιο

που με κοίταξε.

Κι ήταν αργά, πολύ αργά…

Αμφίσημο

Κύμα που σπάει

με την κραυγή,

πόσο σ’ αγάπησα!

Άρια

Και τα κορμιά

παραδόθηκαν

στην πυρκαγιά

των βλεμμάτων,

οι λέξεις χάθηκαν

στις γλώσσες

των φιλιών

Των θρήνων

Θα σου χαρίσω

λίγο απ’ τη θλίψη μου

την ώρα του πρωινού καφέ,

όταν θα σχεδιάζουμε

μιαν ακόμα ματαιότητα.

Το ξέρω,

η ομίχλη είναι συνήθεια

καθημερινή.

Αλήθεια τι θυμάσαι

από το χθεσινό βράδυ;

Απ’ το αυριανό;

Ας ήταν να φύγει το βουνό,

ν’ αδειάσει η λίμνη

και να ‘σαι εκεί,

στον τελευταίο χορό

των κυμάτων.

Έξοδος

Μαύρα παλτά

συνοδεύουν

ημίγυμνες κυρίες.

Νομιμοποίηση

κρυφής πρόκλησης

το σαββατόβραδο.

Ανάπηρα σαββατόβραδα

στην υγρασία,

με τα βυσσινί κορίτσια

να σερβίρουν

καθαρά τασάκια.

Με το τσιγάρο

αντίδοτο επικοινωνίας

και τον καπνό να καυτηριάζει

τις πηγές των δακρύων.

Φαιό

Γιατί τόσο φως
συνθέτει μέσα του
μια νύχτα;

Γλαυκό

Κρυφά μηνύματα
φέρνουν οι γλάροι

στην ταράτσα,
έρχεται χιόνι.

Σιγαλή

Ήρθε πάλι

η ίδια βροχή,

αμίλητη.

Θλιμμένη εκδοχή,

μαύρη τελεία.

Κρύφτηκε η γυναίκα

στη στεγνή νύχτα.

Αθώα

Δυο περιστέρια στην κεραία
συλλαμβάνουν μηνύματα,
μαύρα τα σύννεφα

Φθινοπωρινό

Σε χώμα βρεγμένο
δεν πέφτω,
είπε το φύλλο.
Το πήρε ο αέρας.

Διαδρομή

Στον πρώτο μου στίχο

γυμνώθηκα,

στο δεύτερο γύμνωσα εσένα.

Στον τρίτο,

προσευχηθήκαμε

για τη σωτηρία των παραδόσεων.

Ο έρωτας καταγράφτηκε

στις παραλείψεις.

Σύμβολα

Στη μια πτυχή
νύχτα λευκή,
στην άλλη ο φόβος.
Ψηλώνει σκιές
ανύποπτο το φεγγάρι.

Κουρέλια

Τώρα, σκεφτόμαστε

πειθαρχημένα.

Στο ένα, ανασαίνουμε.

Στο δύο,

ελέγχουμε την ευπρέπεια

των ρημάτων.

Στο τρία,

ανασταίνουμε τους νεκρούς.

Με το σφύριγμα της λήξης

αναφωνούμε:

Ζήτω!

Της ποίησης

Μαύρο είναι

η ερήμην των οφθαλμών

ερωτική συνεύρεση

των χρωμάτων,

είναι οι στίχοι μου

που ρούφηξαν το φως

και ανακλούν το τίποτα.

Θαυμαστικό

Και η παραίτηση
βουβή, επίμονη
κι ωραία!

Πάναγνο

Φορτίζω τις λέξεις ετερώνυμα.

Έλκονται.

Αυξάνω τη φόρτιση.

Συγχωνεύονται.

Έτσι, δεν μπορεί να γραφεί ποίημα.

Φορτίζω τις λέξεις ομώνυμα.

Απωθούνται.

Αυξάνω τη φόρτιση.

Διαλύονται.

Έτσι, δεν μπορεί να γραφεί ποίημα.

Θα τις γειώσω.

Να στείλω στο χώμα

το φορτίο.

Να γραφεί ένα ποίημα

άψυχο.

Νοέμβρης

Θα πορευτώ στην ομίχλη

κραυγάζοντας:

Κάτω ο φόβος.

Στην τριακοστή τρίτη επέτειο.

Ποιος φόβος;

Μην ανταλλάξω το τιποτένιο

με το τίποτα;

Ω! πόσο μεγάλο το τίποτα.

Να με θυμάσαι

Έσταζε φως

αντί για δάκρυ

Αγία! Ψιθύρισα

και φτερούγισε

η θλίψη

αχνό χαμόγελο

να με θυμάσαι!

Μη

Κι εκεί,

που με σεργιάνιζε

ανέμελη η μνήμη,

πέρα απ’ τα πέρα

πέρατα,

τα περασμένα, σ’ είδα.

Νύφη του μέλλοντος,

Θεά!

Μου ’γνεψες,

άπλωσα χέρι.

Μη!

Δεν είμαι ξένος!

Λούστηκες το φως.

Μη μου χαθείς,

εσπάραξα!

Άσε με να σ’ αγγίξω!

Όνειρο είμαι!

φώναξες…

Το όνειρο γυρεύω!

Πώς;

Πώς έμαθα στα δύσκολα
και δε μπορώ απλά σημάδια
να ερμηνεύσω;
Χάχανα, γέλια, μυστικά,
τι είπα; τι δεν είπα;
ξέρουμε εμείς, σας ξέρουμε!
έτσι!
Όμως, εγώ δε γνώριζα
τα απλά, τα ταπεινά,
τα τιποτένια.
Γιατί οι λέξεις μου ανέβαιναν
απ’ την καρδιά, εδώ στο νου,
κι ύστερα σκόρπιζαν, παντού,
και ως εκεί που ανθίζει ο πόθος,
αγνές ηχούσανε το νόημα τους.
Ποιος είπε βρώμικο πως είναι το φιλί;
κι ο έρωτας;
αυτός ο εξόριστος που ’ρχεται
φράχτη, φράχτη μη τον ιδεί κανένα μάτι;
Πώς έμαθα να κατοικώ μες στους καθρέφτες;
σε λέξεις αμφίσημες να κρύβω τις επιθυμίες;
Να σ’ αγαπώ, να σε υμνώ,
και συ να λες ένας ακόμα;
Ξέρουμε εμείς, σας ξέρουμε!
μόνο εγώ δεν ξέρω.
Βλέπω σκοτάδια, ψάχνω φως
και χάδι,
ό, τι αρπάξεις πώς να το γευτείς;
πώς να τη ζήσεις τη χαρά σου βιασμένη;
Πώς έγινε και πρέπει να απολογηθώ
που πέταξα σε τούτο το κενό;
που θέλω θάλασσα και ουρανό;
που σε κοιτώ;
Πώς έγινε να θέλω, δίχως να ζητώ;

Απεικόνιση

Προϊόντος του φθινοπώρου
η πλαγιά έγινε βαθυκόκκινη
από λανθάνουσες παρουσίες,
εγώ τις λέω θλίψεις,
φύλλα παλιών χειραψιών
σε ανεμοβρόχι.
Όχι, δεν είμαι η ανάμνηση,
είμαι το υποκίτρινο που επιμένει.
Αν είναι να φυσήξει, είναι η ώρα,
τώρα,
που έχει ο μίσχος
την ψευδαίσθηση της αντίστασης
και τα συντελεσμένα
ενδύθηκαν την μεγαλοπρέπεια
του ενδόξου,
αυτά που μου ’λαχαν.
Πριν επιλέξουμε σέπια
και εκείθεν το χώμα
ας βυθιστούμε στην ωραιότητα
των διασκορπισμένων αισθήσεων.

Μούσα

Ποιος είπε πως φορώ λευκό χιτώνα
αρχαίου αοιδού
Έτσι με έντυσαν εξαιτίας της παραφροσύνης μου
κι η άρπα που κρατώ είναι παιγνίδι
τη βρήκα παραπεταμένη στη λήθη μου
Δεν γράφω εγώ ποιήματα
καλώ τους ίσκιους μου νύχτα και μέρα
μην ξεχαστεί κανείς και δε φανεί
κι αφανιστεί το φως
και πώς θα πορευτώ σ’ αυτή την παραζάλη;
Όσες φορές σ’ αγάπησα δάκρυζε το φεγγάρι
εγώ δεν είχα λύρα εγώ
μόνο μια ανάμνηση θρυμματισμένων ήχων

Αλλού

Ήρθες εψές

στον ύπνο μου και με φίλησες

Μπορεί να ήταν η πέμπτη πρωινή

η ώρα που πληκτρολογούσε

σε άλλο δίαυλο η αγάπη

και δεν ήξερες

Γιατί οι επισκέπτες

των ονείρων ποτέ δεν ξέρουν

είναι η αντιύλη τους

που μοιράζει φιλιά

γλυκά στο άχρονο

πικρά στο φως

Ήρθες εψές

στον ύπνο μου κι εγώ συλλάβιζα

την ανάμνηση

συναυλία φωνηέντων στο όνομα

Μπορεί να ήταν η πέμπτη πρωινή

η ώρα που χόρευες σε ξένους στίχους

Λιλιπούτειος

Της έστειλε τη σκέψη του

κι αυτή τον τοποθέτησε

στο γείσο του ψάθινου

Κρατήσου του είπε

και του ’δειξε

την κόκκινη κορδέλα

Κολύμπησαν ώρα πολλή

ως το μεγάλο βράχο

Στη θαλασσινή σπηλιά

δρόσισαν τα φλογισμένα

χάρηκαν τα κρινάκια

στους αμμόλοφους

τους χάιδεψε το κύμα

Όταν ο ήλιος δεν μπορούσε

άλλο πια να κρατηθεί

αγαπηθήκανε

Πάνω που έπεσε η σκοτεινιά

γύρισε η σκέψη πίσω

Όλη τη νύχτα εκείνος

τη ζητούσε

Βαγγέλης Φίλος

Από ανέκδοτη συλλογή
Πνευματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα